Kerstboodschap van de voorzitter

16-12-2022

Op 11 november ben ik, verstokt automobilist, weer op een rijdende trein gestapt. Dat kon goed, omdat ie stilstond. Een aantal passagiers begroette mij vriendelijk. En wezen mij een coupé, daar, dat is wat voor jou …

Toen ik de coupé instapte stond hij daar, een rijzige artistieke man, breed gebarend te declameren. Hij articuleerde met nadruk op iedere lettergreep bombastisch: de kruik gaat zolang te water tot hij barst. Toen merkte hij mij op. Neemt u mij niet kwalijk, zei hij, ik dacht dat ik alleen was. Ik ben op weg naar een repetitie in de Koninklijke Schouwburg en ben mijn tekst aan het doornemen. Dat is toch geen probleem, zei ik, ga gerust uw gang. Ik luister graag, vindt u dat goed? U sprak net een duistere en toch ook betekenisvolle zin uit, zeer verontrustend, want hoe lang is zolang …?

Hmmm, zei hij, het is de bedoeling dat ik het verontrustend en een beetje dreigend laat klinken, ten minste zo denk ik er zelf over. Ik merk vanmiddag in de schouwburg wel wat de regisseur ervan vindt. En hoe hij het wil. Hij is per slot van rekening toch de baas. Nou, oké, zei hij, ga zitten dan ben je mijn publiek, laten we elkaar maar tutoyeren, dan lijkt het net of we vrienden zijn. Jij bent dus de hele zaal.

Ik ging zitten in een hoekje van de coupé. Hij begon weer, “De kruik gaat …” en hij stopte. Hij keek naar mijn polo, een mooie blauwe polo van Ping, maat xl, met het logo van mijn golfclub. Almkreek, zei hij, niet kruik maar kreek, hmmm en de artiest lachte een beetje sluiks, En hij begon weer, met nog meer volume dan voorheen: ‘de kreek gaat zolang te water tot hij barst’. En hij keek mij triomfantelijk aan. Met een ook onderzoekende blik, zo van of ik zijn vondst wel leuk vond, of wat hij zei wel effect had.

Dat had het, ik werd weer herinnerd aan mijn zorgen. Hij zag dat. Wat is er? Waarom betrekt je gezicht zo?

Ik dacht aan de zorgen die wij als bestuur van de golfclub hebben om de toekomst van onze club zeker te stellen, maar zei dat niet. Een vreemde heeft daar niets mee van doen, bedacht ik mij. Dat is ons probleem en toen zei hij plots: Gaat het soms over de toekomst van je golfclub?

Ik was verbaasd. Waar haalde hij dat vandaan? Ik stamelde een beetje ontwijkend: ja zoiets. En ik dacht aan de vele leden die verontrust zijn of wij onze fantastische wedstrijdkalender en de daaraan verbonden gezelligheid wel overeind kunnen houden als we over een paar jaar misschien wel in een klap veel leden verliezen.

Precies op dat moment kwam de Kerstman binnen. Joho, joho, galmde hij, is er hier nog plaats voor mij?

Natuurlijk, natuurlijk, zei ik, voor de echte Kerstman is er altijd plaats. Zeker als hij ook de kerstgedachte uitdraagt. Vrede op aarde! En de handen ineen slaan, ruimte bieden aan elkaar en niet alleen maar voor jezelf steeds meer cadeaus willen hebben. Zo is dat beste man, zei hij tegen mij, samen dingen doen, luisteren en overleggen. Hmmm, maar vooral een ander wat gunnen.

De toneelspeler en ik keken elkaar aan en die tot voor kort onbekende man en ik zeiden allebei tegelijk; Wat een mooie gedachte. Dat betekent dus: Nadenken, luisteren en samen zoeken. Ook anderen wat gunnen. Dat voorkomt dat de kruik barst.
 
En de trein denderde voort.
 
Het bestuur wenst u allen een goede Kerst en een Gelukkig Nieuwjaar!
 
Jan Westendorp,
voorzitter Golfclub Almkreek
Kerstboodschap van de voorzitter

« Terug